บทกวี - เวลาเดินทางอย่างเชื่องช้า
by ก่อคเณศ รุ้งสันเทียะ

เวลาเดินทางไปอย่างเชื่องช้า
เหมือนตัดรอนความศรัทธาห่วงหาอันยิ่งใหญ่
สายฝนพรำ... พรำ...
เวลานำฝนมา โหมมา อือทาเป็นบทเพลงรันทด
ผ่านแล้ว จางแล้ว ดับแล้ว เลยผ่าน ผ่านไป
เวลาเดินทาง เดินทางไปพร้อมแรงแห่งศรัทธา
เพ้อและเรียกอนัตตาอันไร้ขอบเขต
กฏเกณฑ์แห่งมวลดอกดาวระยับ
มโนภาพใต้จิตสำนึกที่บาดลึกยังอยู่ไกล
บางทีไกลเกินไปที่จะอ่านถึง ยั่งไม่ถึง
ยังไปไม่สุดขอบเขตแดนดินแห่งเอกภาพ
เหมือนใครขีดกรอบเอาไว้...
คำสาปและมนต์ขลังมาพร้อมพ่อมด
นัยตาสีไฟ ความฝันสีฟ้า เม็ดน้ำสีดำ
ไฟดวงใหญ่เปลวไฟแห่งความหวังกำลังสิ้นดับมายังโลก
เวลาเดินทางไปอย่างเชื่องช้า ช้าๆ ช้าๆ
ฝนลาจากไปแล้ว จางแล้วดับแล้ว เลยผ่าน ผ่านไป
ดอกดาวระยิบที่ขอบฟ้า คืนนั้น...


This Website Design and Maintenance by noknight - สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามเผยแพร่ก่อนได้รับอนุญาต