ปอดรั่ว แต่มิตรภาพไม่ได้ขาด
by รษฎา ปณาลี

กะไว้ว่าจะทำงาน แต่จนแล้วจนรอดก็ทำงานได้สัก 20% แล้วก็มานั่งเล่นอีกแล้ว

เมื่อวานไปสัมภาษณ์ คุณโรส วริศรา เจ้าของโรงแรมพระนครนอนเล่น ซึ่งเป็นโรงแรมเล็กๆ ที่มีพนักงาน 6 คนทำงาน มีแขกพัก 20 ห้อง เน้นเรื่องการใช้ชีวิตที่เรียบง่าย ให้ทีวีได้พักผ่อน ให้คนมาพักได้อยู่และทำความรู้จักกับตัวเอง และกลับเข้าสู่ความเป็นปกติของชีวิต เพราะทุกวันนี้ความเป็นปกติของชีวิตมันหายไปกับความเร่งรีบสารพัดรูปแบบ หันกลับมาใช้วีวิตให้ช้าลงบ้าง ความสุขที่ทำตกหายไปก็จะกลับมา (แอบมาประชาสัมพันธ์ให้ด้วยนะคะ)

หลังกลับจากการสัมภาษณ์ก็แวะไปเยี่ยมเพื่อนคู่กัด เพราะมันทำฟาร์มหมาไว้ในปาก หรือเรียกแบเป็นกันเองก็พวกปากหมานั่นเองล่ะ แต่ถึงจะอย่างไรก็เพื่อนกัน

"มาเยี่ยม คมสัน ครับ" เพื่อนที่ไปด้วยกันบอกชื่อกับพนักงาน

"เป็นอะไรมาคะ"

"ผ่าตัดปอดครับ"

"เดี๋ยวเชิญติดต่อด้านในโรงพยาบาลเลยค่ะ"
เธอกล่าวพร้อมกับทำหน้าเฉยชา

"......................."
แล้วนี่มันมะใช่โรงพยาบาลหรือไงหว่า ฉันกับน้องอีกคนคงจะคิดคล้ายๆกัน

พอออกมาจากห้องนั้นก็นึกในใจว่า "ดีแล้วที่เธอไม่ด่าเอาเข้าให้"

ก็เขียนไว้ว่า "ห้องฉุกเฉิน" นี่นา.....

สภาพเพื่อนที่นอน ตัวซีดอยู่บนเตียง 006 ห้อง ICU 2 ก็พอจะบอกอาการได้ว่าหนักขนาดไหน

"แอบมานอนตัวซีดไม่ยอมบอกกันบ้างเลยนะ"

ยิ้มแห้งๆ ที่ผ่านริมฝีปากแห้ง แตก เผยออกมาให้เห็น แต่แววตานั้นอิดโรยเหลือเกิน กระดูกที่ไหล่โผล่ออกมาให้เห็น

สายออกซิเจนอยู่ที่จมูก แขนทั้ง 2 ข้างถูกเจาะ หลังมือด้านซ้ายให้น้ำเกลือ และนิ้วนางก็ถูกหนีบด้วยเครื่องวัดคลื่นหัวใจ หลังมือด้านขวามีเข็มคาไว้ ต้นแขนมีแผ่นวัดความดันพันไว้รอบแขน และตามแขนทั้ง 2 ข้างก็มีรอยเข็ม พอควร เพราะหาเส้นเลือดที่จะแทงให้เกลือไม่ค่อยได้

โอ้..... !! ผู้ถูกพันธนาการด้วยเครื่องยื้อชีวิต - นึกสงสารเหมือนกัน แต่ก็สมน้ำหน้าที่บอกให้ดูแลสุขภาพ ก็ไม่ยอมดูแล สูบมันเข้าไปบุหรี่น่ะ ดื่มมันเข้าไปเหล้านะ แต่ถึงแม้คนเราจะรู้ว่ามันไม่ดีอย่างไร แต่ก็ยังเลือกที่จะไปยุ่งเกี่ยว เอาสิ่งเหล่านี้มาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

การผ่าตัดครั้งนี้ ผ่าเป็นครั้งที่ 2 แล้ว เนื่องจากผ่าครั้งแรก ก็เมื่อสักอาทิตย์ที่แล้วนี่เอง หลังผ่าแล้วปอดมันแฝบค่ะ และมีพังพืดไปจับที่ปอดด้วย ทำให้ต้องผ่าตัดใหม่อีกครั้ง

แผลที่ผ่าตัดนั้นผ่าตั้งแต่รักแร้ ลงมาประมาณ 1 คืบ เจ้าตัวบอกอย่างนั้น และหมอยังไม่ปิดไม่หมด ยังเหลือช่องไว้สำหรับใส่สายยางเข้าไปในปอด เพื่อดูดเอาเลือดที่ตกค้างออกมา ทุกครั้งที่เพื่อนขยับตัว รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดด้วยหน้าที่เหยเก เฮ้อ....

ต้องนอนพักที่นี่อีกประมาณ 2 อาทิตย์ ก็ถือซะว่าเป็นการพักผ่อนแล้วกันนะ ไม่ได้พักมาก็ครึ่งชีวิตแล้วนี่นา

หายเร็วล่ะแก...

*21 สิงหาคม 2550


This Website Design and Maintenance by noknight - สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามเผยแพร่ก่อนได้รับอนุญาต