ตู้
by รษฎา ปณาลี

คุณจำได้ไหมว่าคุณเขียนจดหมายถึงเพื่อนฉบับสุดท้ายเมื่อไร? เขียนว่าอย่างไร? คุณหรือเพื่อนคุณเป็นคนเลิกติดต่อกันทางจดหมายก่อน คุณยังจำได้ไหม?

เมื่อสมัยเรียนมัธยมปลายตอน ม.4 จำได้ว่ามีเพื่อนต่างโรงเรียนเขียนจดหมายมาหา โดยระบุชั้น ห้อง และเลขที่ ตรงเป๊ะกับตัวฉันเลย (เพิ่งมารู้ทีหลังว่าความจริงเขาก็เสี่ยงๆ เลขที่มานั่นแหละค่ะ) เพื่อนใหม่แนะตัวเองมาเป็นภาษาอังกฤษ และต้องตอบกลับไปเป็นภาษาอังกฤษเช่นกัน ซึ่งการเขียนจดหมายครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนนั่นเอง

การเขียนจดหมายตอบกลับไปครั้งนั้นทำให้ทำให้มิตรภาพน้อยๆเริ่มก่อตัว หลังจากนั้นอีก 1 สัปดาห์ก็มีจดหมายน้อยตอบกลับมาเป็นภาษาไทย บอกว่าดีใจมากเลยที่ตอบกลับไป

เพื่อนใหม่ของฉันเธอเป็นนักเรียนหญิงของโรงเรียนแห่งหนึ่งของจังหวัดพิษณุโลก เรียนสายศิลป์อังกฤษ-ฝรั่งเศส และค่อนข้างเฮี้ยวในสายตาอาจารย์หลายๆ ท่าน (เธอบอกมาอย่างนั้นจากการติดต่อกันจนเรียนจบมัธยม)

บางครั้งมันก็ไม่น่าเชื่อนักหรอกว่าแค่กระดาษแผ่นเดียว ใส่ซองติดแสตมป์ 2 บาท (ปัจจุบัน 3 บาทแล้วค่ะ) ก็ทำให้เรามีเพื่อนได้ เราปรึกษากันในหลายๆ เรื่องที่เราเอาหัวใจมาคุยกัน มากกว่ากริยาหรือใช้วาจาคุยกัน ความเฮี้ยวหรือภาษากายของเธอที่แสดงออกให้ใครอื่นๆ เห็นฉันจึงเข้าใจว่าเพราะอะไร เพราะบางครั้งภาพที่เห็นก็ใช่ว่าจะเป็นคำตอบของทุกการกระทำเสมอไป

มิตรภาพเล็กๆ ของเพื่อนต่างโรงเรียนค่อยๆ ห่างออกไปแล้วตามเส้นทางและวิถีทางที่แต่ละคนเลือก ที่มันยังงดงามเสมอในใจฉัน (ซึ้งจังเนอะ)

เพียงเวลาไม่นานโปสการ์ดจากมิตรในโลกไซเบอร์ก็ร่อนมาหาเมื่อต้นปี 2548 กล้าอ่อนของต้นไม้ที่ชื่อมิตรภาพกำลังเจริญเติบโตอีกครั้ง เรื่องเล่าจากหลากสถานที่และหลายเหตุการณ์ร่อนมาหาไม่ได้ขาด มีระยะเวลาของการรอคอยช่วยเพิ่มคุณค่าให้แต่ละข้อความอีกสักนิด ความสุขจากการรอคอยมีค่าตรงที่เราได้อ่านเรื่องเล่าจากโปสการ์ดได้เช่นกันค่ะ

คุณยังจำได้ไหมว่า คุณเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายและใช้โทรศัพท์ครั้งแรกเมื่อไรกัน

*เช้าวันหนึ่งที่ฉันคิดถึงเพื่อน, พฤศจิกายน 2548


This Website Design and Maintenance by noknight - สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามเผยแพร่ก่อนได้รับอนุญาต