ค่ายฯ 18 (เชียงใหม่#2 : 17-31 พ.ค. 47)
by ค่ายอาสาฯ ABAC

ค่ายฯ 18 : 17-31 พฤษภาคม 2547
โรงเรียนบ้านยางใต้ อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่








































เดือนมกราคม 2547 เป็น cutout ประชาสัมพันธ์หาสมาชิกไปค่ายฯ 18

เสื้อค่ายตัวที่ 16 รุ่นป้ายชมรม

ค่ายฯ 18 เชียงใหม่#2 ด้านหน้าเป็นรูปป้ายประจำชมรม ด้านหลังรูปกองไฟเล็กๆ พร้อมรายละเอียดของกิจกรรม

จุลสารค่าย ฉบับที่ 31
ปลาเป็น-ปลาตาย เล่มที่ 20
ประจำค่ายฯ 18 (เชียงใหม่)

เพิ่มคอลัมน์ ศิลปะเพื่อชีวิต


รางวัล ที่สุด แห่งค่ายฯ 18

1. ขวัญใจชาวค่าย (ช,ญ) : แก๊ป(6) , หยอย(17)
2. ดาวรุ่งยอดเยี่ยม : หยอย(9) - ฝน(9)
3. ขยันสุด : แนน (17)
4. ขี้เกียจสุด (ช,ญ) : แก๊ป(12) , หญิง(9)
5. เท่ห์สุด : พี่นก(4)
6. เจ้าชู้ประตูค่าย : พี่เอ(8)
7. ประสิทธิ์สุด : หยอย(4) - ฮวง(4)
8. สโตร์ดีเด่น (ช,ญ) : แก๊ป(9) , ฝน(5) - สา(5) - หยอย(5)
9. ซกมกสุด (ช,ญ) : ต้อม(6) - แก๊ป(6) , ปุ๋ย(9)
10. ตะกละสุด (ช,ญ) : พี่คิ้ม(6) , หญิง(5)
11. ปากหมาสุด (ช,ญ) : แก๊ป(7) , สา(16)
12. สุภาพบุรุษสุด : พี่เอ(7)
13. สุภาพบุรุษจอมปลอม : หนึ่ง(15)
14. คู่รักในอุดมคติ : ต้อม/ฮวง(5) - พี่เอ/พิ้งค์(5)
15. อึดสุด : สา(7)
16. รุ่นพี่ใจร้าย รุ่นน้องกวนตีน : พี่เอ(6) , สา(14)
17. นักดื่มยอดเยี่ยม : พี่นก(7)
18. นักดื่มยอดแย่ : ตั้ม(17)
19. เจ้าพ่ออู่ต่อเรือ เจ้าแม่โรงสี : พี่เอ(16) , แนน(11)
20. ผู้นิยมกองไฟดีเด่น : พี่นก(6)
21. สำอางค์สุด : สา(5)

ความคิดเห็นที่: 1
ความทรงจำนี้อยู่ไหน... ลืมแล้วหรือไรเพื่อนเอย

ยังจำได้บ้างมั้ยพี่น้องชาวค่ายอาสา (ค่ายหนองค่าย) ทุกคน ที่เราเผชิญปัญหามากันขนาดไหน สำหรับค่ายหนองค่ายที่ผ่านมา กว่าพวกเราทุกคนนั้นจะผ่านพ้นสถานการณ์ที่ค่อนข้างมีผลกระทบต่อจิตใจของพวกเราทุคน แต่มันก็สามารถผ่านมาได้ด้วยดี ถึงแม้มันจะเป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ แค่สองเพียงสัปดาห์เท่านั้น แต่ต่างคนต่างก็รู้สึกถึงความผูกพันที่มีต่อกัน ต่างจากที่วันแรกๆ พวกเราไม่ได้รู้สึกอย่างนี้เลย และก็ได้เก็บมันเป็นภาพความประทับใจอันสวยงามและไม่อยากให้มันผ่านเวลานี้ไปเลย

แต่เมื่อมันก็ถึงเวลาที่พวกเราจะต้องอำลาจากอาคารหลังน้อยๆ ที่พวกเราทุกคนช่วยกันลงมือก่อสร้างมันคนละไม้คนละมือ จนมันเกิดเป็นรูปเป็นร่างขึ้นได้ แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้โครงสร้างที่สมบูรณ์เท่าที่ควร แต่มันก็สามารถทำให้โครงสร้างจิตใจของพวกเราสมบูรณ์ขึ้นมาได้ ด้วยการเปิดใจยอมรับกับสิ่งใหม่ที่อยู่ข้างหน้าพวกเราทุกคน และก็ทำให้บางคนมีมุมมองใหม่ที่ดีต่อคนรอบตัวและต่อค่ายอาสา

ภาพนาทีที่พี่ๆ น้องๆ ของค่ายทุกคน ชาวบ้านที่มาช่วยเหลือเรา และเด็กๆ ตัวน้อยๆ ใส่ชุดนักเรียนมาร่วมกันล้อมวงจับมือเพื่อร้องเพลงค่าย พูดความรู้สึกที่มีต่อกันด้วยน้ำตาที่หลั่งออกมาตลอดเวลาที่เราได้อยู่ในอาคารหลังนั้น ทั้งสารภาพ และให้อภัยในสิ่งที่แต่ละคนอาจได้ทำผิดพลาดไปถึงจะตั้งใจรือไม่ก็ตาม พวกเราต่างก็ไม่โกรธและให้อภัยกันอย่างจริงใจ ทิ้งทุกอย่างมันทำลายความรู้สึกของพวกเราไป และเก็บแค่ความรู้สึกที่ดีกับคำว่ามิตรภาพที่ดีที่จะมีต่อกัน แม้ว่าพวกเราจะต้องจากโรงเรียนแห่งนี้กลับมาในโลกของความจริง เพื่อสานหน้าที่ภาระกิจของแต่ละคน พร้อมทั้งกล่าวคำขอบคุณชาวบ้านที่มาให้ความร่วมมือกับเราในทุกๆ เรื่องเป็นอย่างดี ก่อนที่จะขนสัมภาระขึ้นรถสิบล้อที่ชาวบ้านบางส่วน ได้มาส่งพวกเราที่สถานีรถไฟและยังรอส่งพวกเราขึ้นรถไฟ แม้ว่าจะต้องรอเวลารถไฟออกหลายชั่วโมงก็ตาม จนกระทั่งรถไฟค่อยๆ เคลื่อนขบวนออกจากชานชลาไปที่ละน้อยจนไกลลิบตาที่พวกเราจะมองเห็นชาวบ้านเหล่านั้น
จากนั้นภาพความสนุกสนานบนขบวนรถไฟก็เริ่มขึ้น ขณะที่กำลังแล่นไปเรื่อยๆ ผ่านสถานีต่างๆ รุ่นพี่ก็มาดีดกีตาร์โดยมีน้องๆ แหกปากร้องเพลงเต้นกันถึงพริกถึงขิง มีน้ำเมา ขนมขบเคี้ยวที่เอามาแบ่งปันกันและกัน ในโบกี้ของพวกเรา (ถ้าสังเกตให้ดี ขณะที่พวกเราสนุกสนานกันอยู่นั้น ก็ยังมีรุ่นพี่บางคนแบ่งกันไปนั่งเฝ้าประตูทางเข้าออกทั้งสองด้านของโบกี้รถไฟ เพราะอะไรพวกเราคงน่าจะมีคำตอบให้กับพวกเรากันเอง) เป็นที่น่าสนใจของผู้โดยสารในโบกี้อื่น หรืออาจเป็นที่น่ารำคาญของผู้โดยสารบางคนที่กำลังหลับไหลอยู่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกเรารู้สึกสะเทือน หรือลดเสียงแหกปากร้องเพลงลงได้ (ขำๆ) ยังคงสนุกสนานกันต่อ จนแต่ละคนเริ่มหมดแรงสลบหลับไปตามๆ กัน จากเสียงที่มันดังมากก็เริ่มสงบเงียบลงเรื่อยจนไม่เกือบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย นอกจากเสียงพูดคุยกันเบาของคนที่ยังไม่หลับ ช่วงที่พวกเรากำลังหลับกันอยู่นั้น แต่พวกพี่ๆ เขาไม่ได้หลับไปด้วย เขายังคงต้องนั่งเป็นยามเฝ้าประตูเพื่อคอยดูแลความปลอดภัยให้กับพวกเราทุกคน เพราะอย่างที่รู้กันว่ากว่ารถไฟแล่นถึงกรุงเทพ ต้องหยุดตามสถานีต่างๆ ก็ต้องมีผู้โดยสารที่ต้องการขึ้นมาหาที่นั่งที่ยังคงว่างและพ่อค้าแม่ค้าที่ขึ้นมาขายอาหารเครื่องดื่ม ก็จะมีพี่ๆ คอยกันผู้โดยสารที่จะเข้ามานั่งในโบกี้พวกเรา เพราะบางจุดยังมีที่ว่างอยู่ เพื่อไม่ให้เกิดอันตรายต่อสมาชิกทุกคนที่กำลังหลับอย่างไม่รู้สึกตัว เวลาต้องการจะไปเข้าห้องน้ำก็จะมีพี่ๆ เพื่อนๆ สมาชิกที่เดินไปคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำเลยทีเดียว เพื่อให้แน่ใจว่าสมาชิกปลอดภัยแน่นอน

แม้กระทั่งมีคนเมาเดินเข้ามาในโบกี้ พี่ๆ ก็ต้องคอยเดินตามเพื่อเจรจากับคนเมาให้ไปอยู่อีกโบกี้อื่น ด้วยคำพูดที่ดี ซึ่งถ้าเอาเข้าจริงๆ มันก็เสี่ยงกับอันตรายที่พี่คนนั้นอาจะได้รับก็ได้ ไม่ว่าอาจถูกชกต่อยหรือโดนทำร้ายด้วยอาวุธ เพราะตลอดการเดินทางกลับนั้นก็ต้องผ่านเรื่องราวที่ค่อนข้างอันตรายพอดู แต่พวกเราก็มีพี่ๆ นี่แหละเป็นคนคอยดูแลมาจนถึงกรุงเทพเป็นเวลาเกือบ 14 ชั่วโมงที่ใช้ในการเดินทางด้วยรถไฟ และต่างคนก็แยกย้ายกันลงตามสถานีที่สะดวกและใกล้บ้านที่สุด

หลังจากที่กลับมาถึงกรุงเทพแล้ว พวกเราก็ไม่ได้หายหรือแยกไป ยังคงมารวมตัวเพื่อสานสายใยมิตรภาพที่พวกเราไม่อาจจะลืมมันได้ และยังคงคิดถึงบรรยากาศในค่ายร่วมกัน พูดไปหัวเราะไปอย่างเมามันส์ จนกระทั่งลืมเพื่อนคนอื่นไปเลย ได้นัดกินข้าวกันแล้วยังก็ไปเที่ยวไหนต่อไหนด้วยกัน ไม่มีการแบ่งแยก มีแต่รอยยิ้มที่มีแต่ความจริงใจสดใสต่อกัน เวลาที่มีเทศกาลอะไรทางค่ายก็จัดงานเพื่อให้รุ่นพี่รุ่นน้องได้มาพบกัน เพื่อมีโอกาสได้ถามสารทุกข์สุกดิบของแต่ละคน ซึ่งอาจจะมีรุ่นพี่เก่าๆ มาร่วมสนุกและได้รู้จักสมาชิกใหม่ๆ ไปพร้อมกันด้วย พวกเราทุกคนก็มาร่วมงานกันเป็นอย่างดี และพอรู้ว่าใครมาไม่ได้ก็เป็นต้องโทรตามจนต้องใจอ่อนมาจนได้ ส่วนบางคนที่มีธุระที่อื่นมาร่วมงานไม่ได้ก็ยังแวะมาแค่แวบๆ ให้พวกเราตื่นเต้น

ยิ่งไปกว่านั้นถึงขนาดหลบพ่อแม่มาก็มี พวกเราก็ลองคิดดูนะว่านั่นน่ะเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะ ความรักและความผูกพัน ที่เรามีให้ต่อกัน ถึงขนาดมีรุ่นพี่บางคนเตือนว่าอย่าเสพกับมันมากจนเกินไป มันจะหมดไปก่อนที่จะไปออกค่ายอีกตั้งหกเดือน อะไรประมาณนี้แหละอาจจะเรียงคำพูดไม่ถูก แต่ก็คิดว่ามันคงไม่เป็นไปตามนั้นหรอก

แต่มาถึงเวลานี้เมื่อนึกถึงคำเตือนของรุ่นพี่ มันก็เป็นจริงอย่างนั้น แค่ช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือนก็เริ่มมีปัญหาเกิดขึ้นมากมาย โดยที่จะมีผู้เกี่ยวข้องไม่น้อยกว่า 3 คนซักครั้ง และส่วนใหญ่เรื่องที่เกิดขึ้นมันเริ่มมาจากเรื่องเล็กนิดเดียวเท่านั้นเอง แต่มันก็ขยายวงกว้างออกไปมากกว่าความจริงเพราะการพูดปะติดปะต่อ จนทำให้ความรักและความผูกพันที่พวกเรามีให้แก่กันมันก็ถูกบันทอนลงไป ก็เพราะเพียงการสื่อสารของพวกเรานั่นแหละเป็นหลัก และสาเหตุความรู้สึกส่วนตัวของสมาชิกบางคน พฤติกรรมที่สมาชิกกระทำต่อกัน สมาชิกต่างหวังดีต่อกันจนเกินเหตุ เก็บความรู้สึกที่ไม่ดีไว้แต่เพียงผู้เดียว มีอคติอยู่ในใจ สมาชิกไม่กล้าพูดและยอมรับความจริง และที่สำคัญที่สุดสมาชิกไม่กลั่นกรองสิ่งที่ได้รับฟังมาจากสมาชิกอีกคน (เรียกว่า หูเบาก็ว่าได้) เลยอาจทำให้เกิดปัญหาความเข้าใจผิดของแต่ละคน เพราะแต่ละคนนั้นก็แปลสารที่ได้ฟังมาไม่เหมือนกัน แล้วด้วยนิสัยของแต่ละคนก็ย่อมแต่ต่างกันไปยิ่งเป็นผลต่อการที่จะรับฟังคำอธิบายที่กระจ่างจากคนที่จะอธิบาย ซึ่งพวกเราควรนึกไตร่ตรองมองย้อนหลังไปถึงวันที่ทำให้เราสามารถเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้ ด้วยความเข้าใจซึ่งวันนี้พวกเราต่างไม่มีเหลือให้กันเลย คงมีบางคนบ้างนะที่จะคิดเหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มันหายไปไหนหมด พวกเราไม่ต้องการมันแล้วหรืออย่างไร ความผูกพันความรักความเห็นอกเห็นใจระหว่างพวกเราทุกคน พวกเราจะปล่อยให้ความหวาดระแวงและอารมณ์มันมาครอบงำความรู้สึกที่ดีหรือความผูกพันที่พวกเราต่างเคยมีให้ต่อกันและสานมันมาจนถึงทุกวันนี้ (ไม่เสียดายมันรึ) จะให้มันสูญเปล่าหายไปกับสายลมโดยไม่หันหน้ามาปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน แล้วที่พวกเราต่างก็เรียกที่ที่พวกเราได้มาอยู่รวมกันว่าเปรียบเหมือน บ้านหลังน้อย ครอบครัวอันจะแสนอบอุ่น มีพี่ๆ มีน้องๆ ช่วยดูแลซึ่งกันและกัน แต่ตอนนี้บ้านหลังนี้ก็เกือบจะไม่ต่างกับ บ้านร้าง ที่อาจจะหลงเหลือเพียงคนที่พวกเราเรียกเขาว่าพี่ๆ อยู่เพื่อดูแลบ้านอย่างลำพัง เพราะสมาชิกในครอบครัวต่างก็พากันแยกออกไปมีครอบครัวเป็นของแต่ละคน ไม่แม้กระทั่งจะเหลียวหลังมาสนใจบ้านหลังนี้อีกเลย ลืมนึกไปถึงพี่ๆ ที่ต้องเฝ้าบ้านที่ไร้ผู้อาศัยในบ้าน ไม่มีคนไหนเห็นความสำคัญของบ้านหลังนี้ และบ้านหลังนี้ถ้าพี่ๆ จากมันไปอีกพร้อมที่จะเปิดรับสมาชิกใหม่ๆ ที่อยากจะมาร่วมเป็นสมาชิกในครอบครัวของพวกเรา

สุดท้ายนี้ก็อยากจะฝากให้พวกเราได้เข้าใจคำว่าพี่น้อง พวกเรามาอยู่ตรงนี้เป็นครอบครัวเดียวกัน เมื่อมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นอาจจะเป็นเพราะอารมณ์ในขณะนั้น พี่ก็ยังเป็นพี่น้องก็ยังเป็นน้อง อะไรที่ผิดพลาดไปก็คงจะไม่มีใครที่จะถือโทษโกรธกันไปได้นานหรอก ถ้ารู้จักการให้อภัย ขอให้เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด (เรื่องที่มันทำให้พวกเราแต่ละคนต้องเกิดความแตกแยกและตัดขาดความสัมพันธ์กัน) ขอร้องเถอะนะกลับมามีความรู้สึกที่ดีต่อกัน ทุกคนที่มาอยู่กันตรงนี้ ด้วยเหตุผลที่ไม่ค่อยต่างกันเท่าไรนัก บ้านหลังนี้ไม่มีอะไรจะให้กอบโกยไปเพื่อประโยชน์ส่วนตัว บ้านหลังนี้มีแต่ประสบการณ์ที่พี่ๆ ที่พวกเราสรุปคิดว่าดีหรือไม่ดี ที่เขาต่อสู้ต่อทุกอย่างมาเพื่อสังคม แล้วได้นำมาเล่าให้น้องๆ อย่างพวกเราได้ฟัง ก็เพื่อจะได้นำประสบการณ์เหล่านี้ไปปฎิบัติสานต่อเพื่อคนที่ด้อยกว่าพวกเราอย่างมาก พวกเราจึงถือว่าเป็นคนกลุ่มเล็กๆ ที่จะสามารถเข้าไปสร้างสถานที่ที่จะเป็นแหล่งก่อเกิดความรู้ให้แก่คนเหล่านั้น เพื่อให้เขามีความรู้ไม่ตกเป็นเครื่องมือของคนที่มีปัญญาหรือเรียกตัวเองว่าปัญญาชนที่ร่ำเรียนมาก็เพื่อแค่จะมาเอาเปรียบชาวบ้านที่เขาไม่มีความรู้ แถมยังถูกคนส่วนใหญ่ในสังคมเมืองที่พวกเรากำลังดำเนินชีวิตอยู่ทุกวันนี้ดูถูกเหยียบย่ำพวกเขาอย่างกับไม่มีคุณค่า แล้วหากว่าครอบครัวของเราเองต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของชาวบ้านเหล่านั้น ไม่มีความรู้ ไม่มีทรัพย์สมบัติ ไม่มีใครเข้ามาให้โอกาสเราก็คงจะต้องตกเป็นเครื่องมือของคนที่มีความรู้แต่มีไว้เพื่อเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

มาเถอะนะพี่น้องพ้องเพื่อนที่รักทุกคนพวกเรากลับมาร่วมใจกันใหม่อีกครั้ง แล้วไปช่วยกันฟื้นฟูและพัฒนาชนบท ถึงมันจะแค่น้อยนิดไม่ใหญ่โต แต่ก็ได้ชื่อว่าพวกเราได้ให้โอกาสแก่เด็กๆที่กำลังอยู่ในวัยศึกษาเล่าเรียนแต่ขาดแคลนทั้งสถานที่และอุปกรณ์การเรียนอยู่มากมาย พวกเขากำลังรอคอยโอกาสจากพวกเราอยู่ ไปช่วยพวกเขาด้วยกันเถอะพี่น้องทั้งหลาย

2 พ.ค. 2547

by : เมืองหนาวไม้เก่า
IP : (210.86.178.32) - เมื่อ : 1/06/2004 12:10 PM


ความคิดเห็นที่: 2
18 พ.ค. 47 ณ โรงเรียนบ้านยางใต้ อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ ค่าย#18

มาถึงจนได้ เป็นการเดินทางที่แสนยาวนานจริงๆ สำหรับเรา แต่ก็สนุกดี มีเพื่อนๆ มีพี่ๆ ร่วมเดินทางมาด้วยกันแต่นานมาก โคตรนาน ไม่เคยรู้สึกเบื่อกับการเดินทางอย่างนี้มาก่อน อารมณ์เสียเหมือนกัน หงุดหงิดด้วย แต่ก็อดทนได้....แค่นี้เอง หนักกว่านี้ยังเจอมาแล้ว

ค่ายนี้ได้มีโอกาสเป็นหนึ่งในคณะกรรมการค่ายเลยรู้สึกว่าความรับผิดชอบมันเยอะ ตลอดทางที่นั่งรถไฟคิดอยู่ตลอดเวลาว่าเราต้องทำอะไรบ้าง แต่สุดท้ายก็จบตรงที่คำว่า "ช่างมันเถอะ" เรารู้และสำนึกอยู่ตลอดว่าเรากำลังจะไปทำอะไร และเรารู้สึกอย่างไรกับหน้าที่ที่เราได้รับ ถ้ารู้สึกไม่ดีหรือรู้กับมันในด้านลบเราปฏิเสธมันตั้งแต่แรกแล้ว เหนื่อยดีเหมือนกันแต่คนอย่างเราไม่เคยคิดว่าอะไรยากเกินสมองมนุษย์จะคิดทำ ที่สำคัญถ้าเราตัดสินใจแล้วมีอยู่ 2 อย่างเท่านั้นทีเราจะยอมรับ คือ ล้มเหลว กับ ประสบความสำเร็จ จะไม่มีคำอื่นนอกเหนือจาก 2 คำนี้ แล้วเราก็เป็นคนที่มีทางเลือกแค่ 2 ทางเท่านั้นมาตั้งแต่เกิดซะด้วย ไม่เคยมี Choice ให้ตัวเองมากเท่าไหร่ ถ้าคิดทำแล้วไม่ล้มเหลวก็ประสบความสำเร็จ ไม่แพ้ก็ชนะ

เราก็แค่อยากเขียนอะไรออกมาบ้างเผื่อจะทำให้เรารู้สึกหายเหนื่อยจากการเดินทาง และมีกำลังในการทำงานค่ายอาสาได้ดีที่สุด ตามความสามารถที่เราทุ่มเทเต็มที่จริงๆ ยังมีอีกหลายเรื่องนะเนี่ยที่โคตรเบื่อและอึดอัด แต่เมื่อยแล้ว ขี้เกียจด้วย

ที่มา : หมายเหตุ..แห่งค่าย18

by : รวงข้าว
IP : (210.86.178.115) - เมื่อ : 3/06/2004 01:15 PM


ความคิดเห็นที่: 3
20 พ.ค. 47

ในที่สุดการตัดสิดใจครั้งสุดท้ายก็จบลงที่ อ. อมก๋อย จ.เชียงใหม่ กับค่ายอาสาฯ ...ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้มากับค่ายนี้ เพราะคิดว่าคงจะไม่มีเวลาเท่าไหร่ เพราะยังมีเรื่องที่จะต้องทำอีกหลายเรื่อง เพราะความที่อยากจะ เรียนรู้อะไรใหม่ทำให้ความคิดที่จะทำอะไรๆ อีกหลายเรื่องต้องกลายเป็นอากาศไป และฤดูร้อนสุดท้ายของชีวิตมหา'ลัย ก็คือการที่ได้เข้ามาสัมผัสกับชีวิตของคนชาวค่าย (ค่ายอาสาพัฒนาชนบท) เป็นเรื่องที่ดีที่จะได้มาเรียนรู้อะไรๆ ใหม่ๆ ด้วย ดีเหมือนกันเพราะเคยคิดมานานแล้วว่าอยากจะมาออกค่าย และทำกิจกรรมเพื่อชุมชน จะได้ไม่ว่างจนเกินไป เพราะหลังจากเรียน summer เสร็จก็จะว่างไม่ตรงกันซะที แต่พอตัดสินใจมาที่ค่าย ก็ต้องยอมตัดทุกอย่างที่คิดจะทำให้หมด เพื่อที่จะได้มาทำงานตรงนี้ได้อย่างเต็มที่ และบางทีอาจจะมีอะไรๆ ใหม่ๆ ให้เรียนรู้ด้วยก็ได้

หลังจากที่ฉุกละหุกกับการจ่ายค่าเทอมและการเก็บกระเป๋า ในที่สุดก็เดินทางถึงเชียงใหม่จนได้ เป็นการเดินทางที่ยาวนานมาก เริ่มตั้งแต่การที่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น ทำให้รถไฟที่จะมารับจะต้องล่าช้ากว่ากำหนดถึงครึ่งชั่วโมงกว่า แต่ในที่สุดเราทุกคนก็ได้ใช้เวลาอันยาวนานกับการนั่ง-นอน-และเล่นบนรถไฟขบวนที่จะเดินทางมาเชียงใหม่จนได้ เฮ้อ...เป็นอะไรที่ยาวนานจริงๆ สิบสี่ชั่วโมงบนรถไฟและหกชั่วโมงกว่ากับการเดินทางเข้ามายังที่พักของเรา แต่ในที่สุดก็มาถึงจนได้ เฮ้อ....ไม่รู้ว่าการมาครั้งนี้จะได้เจออะไรบ้าง แต่ที่แน่ๆ เราได้เรียนรู้การทำกิจกรรมร่วมกันของคนกลุ่มหนึ่ง เป็นกิจกรรมที่ทำงานเพื่อสังคม และอีกอย่างที่เราจะได้เจอก็คือ การที่จะได้รู้จักเพื่อนใหม่ ไม่ว่าจะเป็นพี่หรือน้อง สนุกดีได้มีกิจกรรมให้ทำ

การทำงานที่ค่ายนี้ทำกันเป็นระบบมาก เห็นแบบนี้ทำให้รู้สึกถึงความเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนต่างก็รู้หน้าที่กันดีด้วยมั้ง รู้จักเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นเยอะเลย เริ่มตั้งแต่พี่นก พี่เอ พี่เสก พี่หมง พี่คิ้ม ต้อม ตุ้ย (รู้จักมาก่อนแล้ว) แบงค์ แก๊ป เอก รุ่ง (เคยเจอกันมาก่อนแล้ว) ส่วนผู้หญิงก็มี แก้ม หญิง ฮวง สา พิ้งค์ ปุ๋ย และเพื่อนใหม่ค่ายแรกเหมือนกัน คือ ฝน เหมียว หยอย หวังว่าคงจะได้เจอกันที่เอแบคด้วยอีกครั้ง ยังมีแีกหลายคนที่เป็นสมาชิกค่ายฯ คงจะได้เจอพวกเขาสักวัน

สิ่งที่รู้สึกว่าชอบอีกอย่างของค่ายนี้ก็คือระบบการทำงาน ระบบการทำงานของที่นี่จะแบ่งเป็นสามฝ่าย และแต่ละฝ่ายก็มีอะไรที่น่าสนใจให้ได้ศึกษาด้วย แต่ละฝ่ายก็จะมี - โครงงาน (การก่อสร้างอาคารเรียน) - ประชาสัมพันธ์ (พูดคุย, เรียนรู้ชีวิตชาวบ้าน) แล้วก็สุดท้ายที่เป็นหัวใจหลักของค่ายฯ นั่นคือ "สวัสดิการ" (ทำอาหาร) แต่จริงๆ แล้วทุกฝ่ายก็สำคัญหมดและมีกิจกรรมให้ทำต่างกันด้วย คงจะได้เรียนอะไรอีกเยอะจากแต่ละฝ่าย รู้สึกดีที่ได้มาค่ายในครั้งนี้นะ

"......เมื่อฉันออกแสวงหา
ขุมทรัพย์ของฉัน
บนเส้นทาง
ซึ่งฉันอาจไม่เคยค้นพบ
_หากฉันไม่กล้าที่จะทดลองทำ
! สิ่งที่ดูเหมือนเด็กเลี้ยงแกะธรรมดา
ก็จะไม่มีทาง....เป็นไปได้...."

- ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน-

ที่มา : หมายเหตุ..แห่งค่าย18

by : แขกดอย
IP : (210.86.178.115) - เมื่อ : 3/06/2004 02:25 PM


ความคิดเห็นที่: 4
ช่วงแรกๆ รู้สึกเหนื่อยใจมากๆ อาการเหนื่อยทางกายมันไม่ได้เป็นผลอะไรกับเราเลย ณ เวลานี้พอทุกๆ อย่างลงตัวขึ้น มันก็ทำให้เราสบายใจขึ้นมาบ้าง หลายวันที่ผ่านมา บ้างก็รู้สึกดี บ้างก็รู้สึกเซ็ง รวมๆ แล้วก็นับว่าประทับใจในส่วนหนึ่งเลย บรรยากาศดีๆ นี้เราจะเก็บมันตลอดไป ลืมไม่ลง

ที่มา : หมายเหตุ..แห่งค่าย18

by : ยาดม
IP : (210.86.178.115) - เมื่อ : 3/06/2004 03:02 PM


ความคิดเห็นที่: 5
24/5/04 : 7.23 น.

เมื่อเช้าเป็นเวรผลัด 3 สมาชิกที่เคยนั่งด้วยกันมาก้อมีเดิมหนึ่ง ใหม่หนึ่ง ได้คุยเรื่องเก่าๆ ให้น้องฟัง รู้สึกดีไม่รู้ว่าคนอื่นคิดยังไง แต่เราชอบนอนกองไฟนะ มันรู้สึกอบอุ่น เราไม่สามารถจะไปจุดไฟแล้วอิงใกล้ๆ ได้ถ้าไม่ใช่ในค่ายฯ

อยากพูดถึง Buddy ของตัวเอง น่ารักมาก ประทับใจ หลังจากเฉยๆ กับการเล่นในหลายๆ ค่าย Buddy ให้ลูกอม ให้เพื่อนเอาน้ำมาให้กิน ช่วยเราขุดดิน คุยกะเรามากขึ้น ทั้งที่ปกติไม่ยอมคุยกะใคร ชอบไปนั่งอยู่คนเดียว ส่วนวันนี้เริ่ม Buddog แล้วจะเป็นยังไงต้องติดตามตอนต่อไป รู้แต่ว่าวันนี้ตัวเองเป็น Store จำอุปกรณ์หลายอย่างไม่ค่อยได้แล้ว ยังไงฟื้นฟูความจำละกัน งานของวันนี้คงเป็นงานไม้เพราะงานปูนเหลืออีกนิดเดียว รู้สึกว่างานยังไปไม่ถึงไหน เดี๋ยว P' นกมาแล้ว คงโดนเฉ่งน่าดู

ผ่านมาได้อาทิตย์นึงแล้ว ทำให้รู้จักนิสัยใจคอของคนที่เรารู้จักมากขึ้น ทั้งดีและไม่ดี เร็วแฮะ อีกเดี๋ยวก้อกลับ เหมือนเพลงที่ว่า "วันเวลาหมุนเปลี่ยนเวียนไป สุขสดใสไม่เคยเดินตาม" เด็กๆ เริ่มเข้าหาเรามากขึ้น ดีใจมาก เพราะไม่คิดว่าสภาพตัวเองในตอนนี้จะยังสวยอยู่ มันดำและดูโทรมๆ ไงไม่รู้

รักค่ายฯ เสมอ

ที่มา : หมายเหตุ..แห่งค่าย18

by : กระแสชล
IP : (203.144.203.113) - เมื่อ : 3/06/2004 03:41 PM


ความคิดเห็นที่: 6

วันนี้ทำกิจกรรมตามปกติ ที่ได้รับมอบหมาย ก็ทำตามปกติ ตกบ่ายเป็นอะไรที่ดีใจมากที่สุด พี่ชายที่เรารักและเคารพมากๆ มาถึงค่ายพร้อมรอยยิ้ม ความรู้สึกมันเริ่มอบอุ่นมากขึ้น ได้พูดคุยกันนิดหน่อยเพราะยังต้องทำงานอยู่

บรรยากาศรอบกองไฟมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง เมื่อเรามีเสียงเพลง เสียงกีตาร์ให้เราฟัง เรามีความสุขมาก แต่ก็ยังเผลอน้ำไหลอีกจนได้ ไม่ค่อยเหงาแล้ว กว่าจะนอนก็ดึกมาก นั่งร้องไห้กับพี่ๆ มีอาหารรอบดึกด้วย

เหมือนที่เคยกล่าวไว้ในบทความพิเศษว่า บ้านหลังนี้ก้อมีแค่พี่-น้องเท่านั้น เมื่อมีน้องอบู่ลำพังก้อคงจะเหงา อ้างว้าง กลัว... และเป็นธรรมดาที่น้องสาวคนนี้จะดีใจที่เห็นพี่ๆ เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับความมุ่งมั่นและความฝัน

อยากจะบอกนะว่า ไม่เคยคิดจะผูกพันและรักค่ายไหนเท่าค่ายนี้เลย จะขอตามฝันและสานฝันของตัวเองไปพร้อมๆ กับ พี่ๆ นะ

สำหรับเรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว เรื่องงานก็คือเรื่องงาน อยากให้ช่วยเข้าใจบ้างนะ สำหรับใครสักคนที่ผูกพัน (รักมากนะ) จำไว้ว่านี่เรากำลังอยู่ในโลกของความฝัน เมื่อวันที่เรากลับไปสู่โลกของความจริงทุกสิ่งมันจะคงเดิม ขอให้เข้าใจนะ

ที่มา : หมายเหตุ..แห่งค่าย18

by : เมืองหนาวไม้เก่า
IP : (210.86.177.194) - เมื่อ : 3/06/2004 04:04 PM


ความคิดเห็นที่: 7
ค่ายฯ 18.... รู้สึกแปลกๆ นะ คงเป็นเพราะไม่มีหน้าที่ประจำ เลยทำให้รู้สึกไม่รู้จะทำอะไรดี ตัวเราจะไปสอนใครได้นะในเมื่อเรายังไม่ค่อยรู้จักตัวเราเลย

ครูใหญ่ ครูเจี๊ยบ พี่สายัณ พี่ตรี.... ดีใจครับ ...รู้สึกดีมากๆ กรรมการขยันดีครับ อยากให้ตั้งใจกันมากๆ นะ และขอโทษด้วยในเรื่องที่ไม่ได้ทำ

ตอนนี้นั่งกัน 2 คนกับ ปธ. กีตาร์ตัวใหม่รึเปล่าก็ไม่รู้ แต่บทเพลงยังคงฟังคุ้นหู คืนนี้บรรยากาศมันดีจริงๆ.... ฝนตกเล็กน้อยและเงียบสงบ

ท้องฟ้ายังคงเหมือนเดิม ดวงดาวและพระจันทร์ก็ยังคงเดิม แต่สถานที่เปลี่ยน จังหวัดเปลี่ยน แต่ในหมู่บ้านเรายังคงมองบางอย่างที่เหมือนๆ กันเกือบทุกหมู่บ้าน คือ การเปลี่ยนแปลงอันเนื่องจากการพัฒนา เราควรทำอย่างไรดี....

มาค่ายเที่ยวนี้ได้ออก ปชส. ดีใจมาก ได้หาเห็ดฮอบ (ถ้าผิดก็ขอโทษนะครับ) ด้วย อยากเดินหาทุกวัน มีความรู้สึกเหมือนเราเป็นเด็กเลย (จริงๆ นะ) ได้เดินเล่น เดินป่า ดูตามพื้น พอหาเจอก็เฮใหญ่ ดีใจมากๆ แต่สำหรับชาวบ้านแถวนี้มันไม่ใช่นะสิ เห็ดคือสินในดินของเขา คือ อาหาร คือรายได้ของพวกเขา ไม่น่าเชื่อจริงๆ นะว่าภูเขา (ธรรมชาติ) จะสร้างเห็ดขึ้นมาได้ แล้วถ้าป่าที่สมบูรณ์นี้จะมีอาหารให้เรากินขนาดไหนนะ ถ้าเพียงแต่คนเราแบ่งปันกัน อาหารคงมีเพียงพอสำหรับคนทั้งโลก ไม่ใช่ใครมีก็จะขายลูกเดียวให้แก่คนที่มีเงิน คนที่มีเงินก็พยายามครอบครองทรัพยากรให้มากที่สุดโดยไร้ซึ่งการแบ่งปัน

ท่าน ปธ. ยังคงเล่นกีตาร์เสียงแปร่งๆ กับเสียงร้องที่เพี้ยนๆ แต่ก็เพียงพอที่จะสะกดให้ผมนั่งฟังแกร้องได้อย่างตั้งใจ และร้องตามบ้างอย่างไม่เขิน (เพราะเสียงเพี้ยนพอกัน)

มีคนมานั่งเพิ่มอีก 2 คน แต่บรรยากาศยังเหมือนเดิม

นอนดีกว่า ปวดหลังแล้วด้วย

ที่มา : หมายเหตุ..แห่งค่าย18

by : ขมจัง
IP : (210.86.177.194) - เมื่อ : 3/06/2004 04:33 PM


ความคิดเห็นที่: 8
30 พ.ค. 47 ก่อนขึ้นรถไฟ.... 20.15 น.

วันนี้ก้อเป็นวันสุดท้ายที่เชียงใหม่ อีกไม่นานก้อจะก้าวขึ้นรถไฟ กลับ กทม. แล้ว เดินทางมาทั้งวันเลยตั้งกะบ่าย นั่งรถ pick up ลงมาจากโรงเรียน เมารถ อ๊วกแตกเลย อ๊วกกันทั้งคันเลย (ผู้หญิงอ่ะน่ะ) อาจเป็นเพราะไม่ได้นั่งรถนานแล้วทางลงก้อคดเคี้ยวดีด้วย คนขับก้อคงบ้ารถใหม่ด้วยมั้ง 555... แถมเบียร์ช้างอีก 1 ลัง ตอนนี้อยู่ที่สถานที่รถไฟแล้ว อยู่พร้อมหน้ากันทุกคน อีกไม่นานก้อต้องกลับ กลับสู่ชีวิตที่ยุ่งเหยิง

ตอนนี้ก้ออารมณ์ดีปนเสียใจด้วยหล่ะมั้ง !!! หลังจากไม่ได้กินหมูเยอะๆ มานาน ตะกี้ไปกินกินจนสะใจเลย พออิ่มก้อเริ่มมานั่งทบทวนสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมาในช่วง 10 วันที่ผ่านมา

วงเวียนปราบเซียนคราวนี้ก้อเหมือนเดิม น้ำตาแตกอีกรอบ แต่คราวนี้สิ่งที่พูดคุยกันรู้สึกจะมีความหมายมากขึ้น ไม่รู้ทำไม??? เมื่อคืนก่อนก้อเปิดใจ...... ร้องไห้ทำมัย???? เราก้อต้องมานั่งคิดทบทวนสิ่งต่างๆ และตัวเราอีกที ค่อยๆ มองย้อนกลับไปทีละเรื่องละเรื่อง บางเรื่องก้อยังคาใจ น้องๆ ที่เคยมาหาเรา อย่าง แปะจา ปุเหน่ วันกลับอย่างวันนี้ดันไม่เจอ........ไม่ได้ลา.........แต่ก้อคิดว่าจากไปเงียบๆ ลากันแบบนี้ อาจจะไม่เสียใจมากก้อได้ มีหลายครั้งหลายอย่างผ่านเข้ามาในหัวตอนนี้ หลายๆ สิ่งจากประสบการณ์รอบตัว คำแนะนำจากพี่ๆ เพื่อนๆ เยอะแยะไปหมด มันคงช่วยให้เราปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นไปอีกสักนิดก้อยังดี.....และทำได้อ่ะน่ะ

นี่คงเป็นการเขียนครั้งสุดท้าย ณ ที่จังหวัดเชียงใหม่..............บ๊ะบาย อมก๋อย

ปล. จะจำทุกอย่าง ญ บ้านยางใต้ ไม่ว่าจะทุกข์ สุข เหงา โกรธ น้อยใจ ไม่พอใจ เสียใจ ดีจัย มีความสุข.......ทุกอย่าง.......

ที่มา : หมายเหตุ..แห่งค่าย18

by : ซุ่มซ่ามจัง
IP : (210.86.179.173) - เมื่อ : 4/06/2004 11:26 AM


ความคิดเห็นที่: 9
18 ฝน 18 หนาว 18 โรงเรียน 18 ค่าย......

ก่อนออกค่ายนี้พวกเรามีปัญหากันเยอะมาก แต่ส่วนตัวก็ยังเชื่อมั่นในทุกคนและที่สำคัญเชื่อมั่นในค่ายฯ แล้วเราก็ผ่านมันมาได้ครับ ค่าย18 คงเป็นอีกหนึ่งความประทับใจที่พวกเรามีร่วมกัน เชื่อมั่น-เรียนรู้-เปิดใจ-และปรับตัว คือคาถาของฅนค่ายฯ ครับ

พี่น้องครับ....ค่ายฯ 19 รอเราอยู่นะ ยังมีเรื่องราว ความทุกข์ยากมากมายงที่รอพวกเราเข้าไปศึกษา เรียนรู้ เข้าใจและแก้ไข ในบริบททางสังคมในฐานะ "ปัญญาชน" สู้ต่อนะน้องๆ ทีมงานทุกคน ขาดกำลังใจเมื่อไหร่ เราจะมายืนเรียงแถวกัน ส่งต่อแรงใจและไฟศรัทธากันอยู่เสมอ.... ส่วนถังปูนกับถุงนอนอยู่ในสโตร์เดินไปหยิบเอง!!!

by : ค่ายอาสาฯ ABAC
IP : (210.86.179.173) - เมื่อ : 4/06/2004 11:30 AM


ความคิดเห็นที่: 10
บราโว

"วันเวลาหมุนเปลี่ยนเวียนไป สุขสดใสไม่เคยเดินตาม ..........."
"มวลพลังผู้กล้าและแกร่ง เธอร้อนแรงดังแสงตะวัน"
รักค่าย

by : เด็กเวร
IP : (68.100.84.15) - เมื่อ : 4/06/2004 11:42 AM


ความคิดเห็นที่: 11
เก็บภาพได้บรรยากาศดีจริงๆ น่าแปลกใจกับดีใจมากที่เห็นไอ้คิ้มที่ค่ายนี้ พี่เสกกับเสื้อที่สกรีนที่ค่ายกำแพงหรือเปล่า? ของผมยังใช้ใส่นอนอยู่ ไอ้หมงยังคงกินแล้วนอนอยู่มั๊ง ส่วนไอ้หนึ่งกับไอ้รุ่ง ก็ยังคงเฮฮากันเหมือนเดิมส่วน พี่เอที่ค่ายนี้รับไปหลายรางวัลก็เท่ห์น่าดู แล้วก็น้องๆ ที่น่ารักอีกหลายคน กับอาคารที่สวยงามพร้อมป้ายอนุสรณ์ที่18

วันเปลี่ยนคนเปลี่ยนค่ายไม่เปลี่ยน

by : เสือตัวที่เจ็ด
IP : (202.57.188.3) - เมื่อ : 4/06/2004 12:58 PM


ความคิดเห็นที่: 12
หลังจากเมื่อวานที่ได้ประเมินผลกรรมการที่ห้องแนน ก็พูดกันหลายเรื่องมาก และมีพูดถึงวิถีการเบียดเบียนชมรมค่ายฯ ของระบบ หรือแม้กระทั่งคำพูดจากปากกรรมการชุดใหม่ มันได้บ่งบอกถึงการอยู่รอดของค่ายเรา ผมไม่สนว่าพวกเขาจะทำหรือไม่ก็ตามที แต่บรรยากาศในคืนนั้นทำให้ผมรู้สึกว่า กลับมามีไฟอีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงกำลัง เพราะถ้าคนเรามีไฟ อุปสรรคที่ใหญ่ก็จะเล็กลงเองตามธรรมชาติของมัน ถ้าเรามั่นใจที่จะทำซะอย่าง

ร้อนตัวขึ้นมาเพราะทนเห็นค่ายโดนกลั่นแกล้งไม่ได้

by : ตะวันแสงแรก
IP : (202.176.187.104) - เมื่อ : 7/06/2004 03:07 PM


ความคิดเห็นที่: 13
ยังไงก็จะยังสู้และก็พยายามต่อไป

by : ยาดม
IP : (168.120.13.84) - เมื่อ : 8/06/2004 09:05 PM


ความคิดเห็นที่: 14
What's Happen?
เอาใจช่วยละกันเรื่องไรก้อไม่รู้ แต่มีไรให้ช่วยก้อบอกน๊ะ

by : ซุ่มซ่ามจัง
IP : (168.120.13.84) - เมื่อ : 8/06/2004 09:12 PM


ความคิดเห็นที่: 15
You guy are doing grest!!!!

by : doogyboogy
doogyboogy@yahoo.com
IP : (202.176.188.52) - เมื่อ : 9/06/2004 12:17 PM


ความคิดเห็นที่: 16
เห็นภาพแล้วนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ...

อยากร้องไห้

by : รัตน์
rut502@lycos.com
IP : (161.200.255.162) - เมื่อ : 10/06/2004 08:17 PM


ความคิดเห็นที่: 17
จากมานาน...คิดถึงจังเลย...

by : รัตน์
IP : (161.200.255.162) - เมื่อ : 10/06/2004 09:09 PM


ความคิดเห็นที่: 18
หลายคนคงคิดถึง
หลายยยยยคนคงโหยหา
หลายคนคงร้องไห้
แต่อยากจะบอกว่า เช็ดน้ำตาแล้วเดินกลับมาซะ
เท่าที่โอกาสอำนวย (ด้วยความระลึกถึง.........ทุกคน)

by : พันทิวา
IP : (168.120.13.106) - เมื่อ : 11/06/2004 03:02 AM


ความคิดเห็นที่: 19
ขอบคุณชาวค่ายอาสาพัฒนาชนบทมาก ที่มาช่วยเติมฝันของน้องๆ ชาวบ้านยางใต้ให้เป็นจริง มีอาคารเรียนเพิ่มขึ้น เด็กๆ ดีใจที่ได้มีโอกาสคุยกับพี่ๆ นักศึกษาทีี่่มาจากเมืองกรุง ซึ่งเด็กๆ รู้จักชื่อเมืองกรุงแต่ในทีวีบ้านพ่อหลวง เด็กๆ ได้ฝึกพูดภาษาไทยมากขึ้น จากที่เคยพูดแต่ภาษากะเหรี่ยง ถึงแม้การออกค่ายที่แห่งนี้จะมีอุปสรรคมากมาย (ไม้มาช้า) แต่น้องๆ ชาวค่ายก็ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคจนสำเร็จเป็นรูปร่าง ฝนก็ตกด้วย แต่น้องๆ ก็ไม่หวาดหวั่น ขอปรบมือให้กับความสำเร็จในครั้งนี้ ว่างๆ ก็มาเยี่ยมเด็กๆ ที่บ้านยางใต้บ้าง มากินเห็ดถอบที่หาได้ยากจากที่อื่น (มีที่อมก๋อยที่เดียว)

(copy มาจากสมุดเยี่ยม)

by : ครูโรงเรียนบ้านยางใต้
IP : (210.86.176.197) - เมื่อ : 15/06/2004 05:07 PM


ความคิดเห็นที่: 20
เป็นค่ายอาสาพัฒนาที่ดีมากๆ เลยนะคะ จากมุมมองเมื่อก่อนที่มองนักศึกษาม.อัสสัมชัญในมุมมองแคบๆ ว่าเป็นพวกคลั้งไคล้วัตถุนิยมซะส่วนใหญ่ แต่เห็นโครงการที่พวกคุณไปทำกันมาแล้วรู้สึกดีมากๆ เลย และดิฉันคิดว่าพวกคุณคือกลุ่มคนที่สามารถใช้คำว่า "ปัญญาชน" ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ขอปรบมือให้นะคะ ปล. เหมียว ฝน และหยอย ไม่น่าเชื่อว่าซูลูจะมีอยู่บนโลกใบนี้จิงๆๆ พี่ๆเค้าเลือกพวกแกเพราะเรื่องสีผิวป่าวจะว่าไปคงไม่ต้องเปลืองสีทาตัวเท่าไหร่..55+...รักพวกแกนะ.....

by : แก่ง
kang_siya@hotmail.com
IP : (202.57.158.155) - เมื่อ : 28/06/2004 01:03 AM


ความคิดเห็นที่: 21
พอกลับมาเปิดดูค่ายฯ 18 บ่อยๆ แล้วความรู้สึกบางอย่างตอนนี้คล้ายๆ ในค่ายเลยต่างกันตรงสถานที่
ช่วงนี้ยิ่งดูแล้วยิ่งคิดถึง ทำให้ยิ่งรู้สึก....................... เฮ้อ บรรยายไม่ถูกแฮะ

by : ซุ่มซ่ามจัง
IP : (168.120.13.210) - เมื่อ : 28/06/2004 02:56 AM


ความคิดเห็นที่: 22
ไม่ได้ไป เสียใจจังเลย เย้

by : โอเด็ด
IP : (168.120.71.51) - เมื่อ : 28/06/2004 12:55 PM


ความคิดเห็นที่: 23
ไม่ได้ไปเหมือนกัน ติดภาระกิจ ค่ายหน้าจะมีอีกเมื่อไหร่ แจ้งข่าวกันด้วยนะค่ะ

by : moomoo
IP : (202.8.84.24) - เมื่อ : 7/08/2004 07:56 PM


ความคิดเห็นที่: 24
เห็นแล้วอยากไปด้วย

by : คนหลังเลนส์
alex_oho@hotmail.com
IP : (202.29.5.210) - เมื่อ : 13/09/2004 10:11 AM


ความคิดเห็นที่: 25
hoya hoya ya hoor min ama big nanny goot

by : yoyo@hotmail.com
IP : (81.158.183.167) - เมื่อ : 9/03/2005 03:50 AM


ความคิดเห็นที่: 26
สุดยอดของคนอาสา
ยินดีที่ได้รูจักครับ
ว่าง mail มาคุยกันได้

by : คนเบื้องหลัง
yut.nu@chaiyo.com
IP : (203.147.33.1) - เมื่อ : 23/06/2005 01:57 PM


ความคิดเห็นที่: 27
ผมได้ดูภาพคูณแล้วรู้สึกชอบมาก

by : ชาย
cutybluebb@yahoo.com
IP : (203.156.89.31) - เมื่อ : 30/07/2005 07:47 PM


ความคิดเห็นที่: 28
Have a good next trip.

by : TooM
IP : (138.130.138.198) - เมื่อ : 4/08/2005 10:00 AM


ความคิดเห็นที่: 29
น่าสนุกดีนะครับอยากไปด้วยจังเลยคงว่างตอน
summer นี่แหละ

by : เก่ง
nakam@zybermail.com
IP : (202.5.94.111) - เมื่อ : 4/08/2005 01:38 PM


ความคิดเห็นที่: 30
เชื่อมั่น ศรัทธา อาสา มอ นอ

by : คนดอย
budkaew_1@hotmail.com
IP : (61.7.157.78) - เมื่อ : 15/12/2005 09:14 PM


ความคิดเห็นที่: 31
ทำในสิ่งที่ดี
มุ่งมั่นในสิ่งที่ฝัน...
ขอนับถือ

by : เด็กดื้อ
ploydamrong@yahoo.com
IP : (203.151.141.194) - เมื่อ : 16/01/2006 05:24 PM


This Website Design and Maintenance by noknight - สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามเผยแพร่ก่อนได้รับอนุญาต